Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2013

” Nα απολυθείτε, να το χαρώ”…


Πηγαδάκι» είχε σχηματίσει ο κόσμος έξω από το υποκατάστημα της ΔΕΗ, στην περιοχή της πλατείας Αμερι­κής. Σχόλια «έδιναν κι έπαιρναν» για τα κατεβασμένα ρολά στο ισό­γειο, εκεί όπου κατά το πρόσφατο παρελθόν οι ιδιοκτήτες ακινήτων πλήρωναν το περιβό­ητο χαράτσι.
Ένα χαρτί, κολλημένο στα ρο­λά, ενημέρωνε ότι από τις 17 Δεκεμβρίου η είσπραξη του «ΕΕΤΗΔΕ» δεν γινόταν σε αυ­τόν το χώρο και ανέφερε εναλλακτικούς τρό­πους διεκπεραίωσης αυτής της δουλειάς (αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι το οικονομι­κό και ψυχολογικό βασανιστήριο του χαρατσιού…).
«Το ίδιο έχει γίνει και σε άλλες πε­ριοχές», είπε ένας. Άλλος πρόσθεσε: «Αν οι τράπεζες παίρνουν προμήθεια για αυτή την είσπραξη, εγώ σας το λέω, θέλουν…να τις πρι­μοδοτήσουν και με αυτόν τον τρόπο».
Όλα αυτά δεν απασχολούσαν όσους και όσες υπαλλήλους των πάνω ορόφων του κτι­ρίου της ΔΕΗ εξυπηρετούσαν τους πελάτες-καταναλωτές, οι οποίοι είχαν σπεύσει για άλλους λόγους. Δεν τους απασχολούσαν, μέ­χρι τη στιγμή που μπήκε ένας τύπος, εξαγρι­ωμένος με την αναστολή της είσπραξης του χαρατσιού, στο συγκεκριμένο υποκατάστη­μα…
Πρώτα πέρασε «γενεές δεκατέσσερις» τις υπαλλήλους που εργάζονταν εκεί, λες και κάποιος του είπε ότι αυτές έλαβαν τη σχετι­κή απόφαση, και κατόπιν… ευχήθηκε: «Να απολυθείτε όλοι, να το χαρώ»… Κάποιος (πε­λάτης) θυμήθηκε την τελική ατάκα του γνω­στού ανεκδότου και ψέλλισε: «Να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Από τις αντιδράσεις όσων τον άκουσαν καταλάβαινες πως ορι­σμένοι συμφωνούσαν κι άλλοι διαφωνού­σαν με το πνεύμα του.
«Άχρηστοι, ρεμπεσκέδες, να σας πετάξουν από τη δουλειά, αυτό χρειάζεστε…». Δεύτε­ρη «ευχή», σε χρονικό διάστημα μιας ώρας, στην ίδια περιοχή, σου πέφτει κάπως «βαριά» όταν την ακούς. Πού; Σε κάποια άλλη δημό­σια υπηρεσία; Όχι. Στο υποκατάστημα μιας ιδιωτικής τράπεζας. Κάτι τα τέλη κυκλοφο­ρίας, κάτι η «ροή» του κόσμου που προς τις τράπεζες που δέχονταν και τις εκπρόθεσμες εξοφλήσεις λογαριασμών ΔΕΗ, η «ουρά» εί­χε μεγαλώσει πολύ. Κάποια στιγμή «βγήκε οφ» το μηχάνημα των αυτόματων συναλλα­γών κι ένας από τους πελάτες (που ως γνω­στόν έχουν πάντα δίκιο) έβγαλε το άχτι του ευχόμενος την απόλυση των τεχνικ…, ε, συγ­γνώμη, των υπαλλήλων που εκείνη την ώρα εξυπηρετούσαν υπομονετικά τον κόσμο.
Ποιος είπε ότι η ιδιότητα του εργαζόμε­νου στον δημόσιο τομέα σε προφυλάσσει από τον κανιβαλισμό του «να πεθάνει η κα­τσίκα του άλλου»; Για τον κανίβαλο αυτού του τύπου, ο «άλλος» είναι πάντα…. άλλος. Παράδειγμα: πάνε αρκετές εβδομάδες από τότε που «κυκλοφόρησε» στα ΜΜΕ η είδηση ότι οι συγχωνεύσεις των τραπεζών θα «φέ­ρουν» 20.000 απολύσεις. Ε, αν έριχνε κά­ποιος μια ματιά σε διάφορα «μπλογκς» θα ανακάλυπτε αρκετά χαιρέκακα σχόλια του τύπου «καλά να πάθουν», ακολουθούμενα από απίστευτες «αιτιολογήσεις». Μερικές από αυτές, σχεδόν σε έπειθαν ότι οι συντά­κτες τους στα σοβαρά πίστευαν κάτι: πως η μόνη διαφορά του Προβόπουλου, του Σάλλα και του Κωστόπουλου από τον υπάλληλο που συναντάς μόλις μπεις σε κάποιο τραπε­ζικό υποκατάστημα είναι ότι ο τελευταίος εί­τε δεν φορά κουστούμι είτε φορά κουστούμι φθηνότερο από τα δικά τους…
Κάποτε ο Ρέππας τον βάφτισε «κοινωνι­κό αυτοματισμό». Τώρα, υπό τις σημερινές συνθήκες κι ενώ είναι πλέον πασιφανές τι -και σε βάρος ποιών- «παίζεται», ο χθεσινός «κοινωνικός αυτοματισμός» καταντά «κοι­νωνικός κρετινισμός»: υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι, αν δουν πχ να «μπαίνει λουκέτο» στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς της περιοχής τους, θα χαμογελάσουν στη σκέψη πως χάνουν τη δουλειά τους μερικοί δημόσι­οι υπάλληλοι! Αλλά, είπαμε: όπου και να ερ­γάζεσαι, ο «κανιβαλισμός» σε βρίσκει, υπο­βοηθούμενος από πολλούς και πολλά.
Ψάχνεις άλλοθι για τη δική σου υποταγή; Βρες και το συμπλήρωμα του, στον κανιβαλι­σμό: αν το «μαζί για κάτι καλύτερο» είναι ζό­ρικο, το «μαζί στον Καιάδα» μπορεί να σου προσφέρει μια κάποια λύση. Και επειδή ανέ­καθεν οι «βάρβαροι» ήταν «μια κάποια λύσις», φρόντισε να βρίσκεις συνεχώς βαρβά­ρους, δίπλα σου. Τι στην ευχή, δύσκολο εί­ναι; Από το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου έως το «ήμασταν τζίτζικες» του Στουρνάρα, ένας ολόκληρος κόσμος «προσφέρεται» να διαδραματίσει ρόλο του δικού σου, ψυχολο­γικού σάκου του μποξ. Να νιώσεις ότι είσαι ο μοναδικός «εντάξει» μέσα σε έναν ωκεα­νό διαφθοράς ή τεμπελιάς – άσε που δεν εί­ναι καν απαραίτητο να εξαιρεθείς: αν έτσι νιώθεις ότι προσωπικά αδικείσαι κατάφω­ρα και… τρελαίνεσαι, άσε και λίγο την ενο­χή να καταπραΰνει τον πόνο σου. Να ξεσπάς, όμως, σταθερά εναντίον των άλλων. Ξέρεις, κι ο άνεργος που ακόμη παίρνει επίδομα, στα μάτια εκείνου που έχασε και δουλειά και επίδομα μπορεί να φαντάζει «προνομι­ούχος» (άρα και στόχος). Άσε που μπορεί να είναι όντως «προνομιούχος», για τα μέτρα και τα σταθμά της συγκεκριμένης «ανάπτυ­ξης» που επίκειται…
«Όταν το δάχτυλο δείχνει το φεγγάρι, ο ηλίθιος κοιτάζει το δάχτυλο»… Κι όμως, υπάρχει και χειρότερος βαθμός ηλιθιότη­τας: το δάχτυλο του «συστημικού κανιβαλισμού» σου δείχνει τον «εχθρό» σου κι εσύ του επιτίθεσαι, σκούζοντας. Την ίδια στιγ­μή ολόκληρο το άλλο «συστημικό» χέρι έχει μπει… μέσα σου, έχει φτάσει στο έντερο σου, αλλά εσύ νομίζεις ότι σκούζεις από τη μα­γκιά που «πουλάς»

Διονύσης Ελευθεράτος
Δημοσιεύτηκε στο Πριν στις 5/1/12 via paganeli.wordpress.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου