Καλώς ήρθε το γερμανικό Μάρκο

Του Κώστα Καπνίση

Το Κράτος, το οποιοδήποτε κράτος είναι ο κορυφαίος θεσμός, η σπουδαιότερη μορφή οργάνωσης και συγκρότησης μιας κοινωνίας και είναι υπεύθυνο πρώτα για την επιβίωση και μετά για την ευημερία του λαού. Πέρα από αυτή την γενική διαπίστωση η αλήθεια είναι ότι τούτη τη στιγμή που μιλάμε τα σύγχρονα κράτη δε δείχνουν το ανάλογο απαιτούμενο ενδιαφέρον. Στο πνεύμα της λεγόμενης «ανάπτυξης» και «ευημερίας» οι κυβερνήσεις των κρατών στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν μετατραπεί σε διαχειριστές ενός προβλήματος που δείχνει να μην έχει λύση. Το γιατί δεν έχει λύση είναι προφανές. Βρισκόμαστε μέσα στη δίνη ενός πολέμου. Αυτός ο πόλεμος δε γίνεται με όπλα. Είναι καθαρά οικονομικός. Είμαστε με λίγα λόγια απλοί παρατηρητές, θεατές ενός άγριου ξεκαθαρίσματος οικονομικών «λογαριασμών» μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από αστάθεια και κοινωνική βαρβαρότητα. Αναμφισβήτητα, αν ρίξουμε μια ματιά πίσω, στο μακρύ παρελθόν, θα παρατηρήσουμε ότι οι λαοί δημιούργησαν την ιδιαίτερη δική τους παράδοση πολιτισμού και πολιτικής οργάνωσης των πραγμάτων, δίνοντας ο καθένας τη δική του απάντηση στη μεγάλη πρόκληση της ζωής.
Σήμερα στην αυγή της τρίτης χιλιετίας αμφισβητείται πέρα από κάθε όριο της νομιμότητας(πλέον) η αξία της πολιτικής σαν κάτι που δεν έχει ιδιαίτερο νόημα και αξία μπροστά στην
μεγαλύτερη εξουσία του πλανήτη που δεν είναι άλλη από τις αγορές. Συνθήματα όπως «πρόοδος», «εκσυγχρονισμός», «εξέλιξη», «ανάπτυξη», λεηλατούν κυριολεκτικά την σκέψη και την ψυχή προσώπων και κοινωνιών ολόκληρων. Η αλήθεια είναι ότι κάθε λαός που ξεχνά την Ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει και μάλιστα στη χειρότερη δυνατή εκδοχή της. Ενίοτε και ως καρικατούρα. Αυτό το συναίσθημα που βιώσαμε(κάποιοι τουλάχιστον) χθες με την περιβόητη επίσκεψη της Γερμανίδας καγκελαρίου είναι παρόμοιο με αυτό που βίωσαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας καθώς επέστρεφαν από το μέτωπο μετά την αιφνίδια υπογραφή της άνευ όρων παράδοσης του ελληνικού στρατού τον Απρίλη του 1941 από τον «αλήστου μνήμης» Τσολάκογλου. Το τι ένιωσαν ακριβώς εκείνοι οι πραγματικοί ήρωες και πατριώτες δε χρειάζεται να το πούμε. Σίγουρα θα το έχουν διηγηθεί αυτοί που το έζησαν από πρώτο χέρι και βέβαια μας έχουν συγκλονίσει καθώς την ώρα της αφήγησης τους αν τους παρατηρήσει κανείς στα μάτια θα δεις μια άσβεστη φλόγα αλλά και βουρκωμένα μάτια που δεν αφήνουν πεισματικά το δάκρυ να κυλήσει στο πρόσωπό τους.
Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Ελλάδα λεηλάτησαν τα πάντα στο πέρασμά τους, τοποθέτησαν δικούς τους ανθρώπους παντού σε όλες τις καίριες θέσεις μεταξύ των οποίων και πολλούς «πατριώτες». Χαρακτηριστικό της δράσης αυτών των «πατριωτών» στη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής ήταν ότι προέβαιναν σε ακόμα μεγαλύτερες ωμότητες από ότι τα ίδια τα αφεντικά τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Γερμανοί εισβολείς έπεσαν με τα μούτρα στα οικονομικά μεγέθη της χώρας. Δεν άργησαν να ανακαλύψουν ότι η Ελλάδα ήταν πλούσια σε καταναλωτικά αγαθά(γεωργικά, κτηνοτροφικά κ.α) αλλά και σε ορυκτό πλούτο(βωξίτης, μόλυβδος, νικέλιο, μαγγάνιο, χρώμιο κ.α). Παρόλο που οι Γερμανοί είχαν εισβάλλει και σε άλλες χώρες δεν αναλώθηκαν σε τέτοιου είδους πλιάτσικο. Φρόντιζαν να παίρνουν τόσα ώστε να μην προξενήσουν ανωμαλία στη λειτουργία της οικονομίας. Αντίθετα, στην Ελλάδα είδαν ότι δεν έβρισκαν πουθενά έστω και την παραμικρή αντίσταση από τους ντόπιους συνεργάτες με άμεσο ορατό αποτέλεσμα να προκαλέσουν μια τεράστια ύφεση της ελληνικής οικονομίας αφού είχαν φροντίσει να αφαιρέσουν κάθε χρήσιμο παραγωγικό εργαλείο για την ανάκαμψη των δημοσίων εσόδων.Τα αποτελέσματα αυτής της δημοσιονομικής πολιτικής των κατοχικών δυνάμεων ήταν η εκτίναξη του πληθωρισμού και κατά συνέπεια η χωρίς τέλος εξαθλίωση του ελληνικού πληθυσμού αφού το χρήμα είχε χάσει κάθε αξία με αυτή την τρομακτική εσωτερική υποτίμηση και οι Έλληνες κατέφευγαν στο ξεπούλημα της ιδιωτικής τους περιουσίας είτε επρόκειτο για σπίτια, για κοσμήματα, κτήματα αλλά και όποια άλλα υπάρχοντα είχαν προκειμένου να μπορέσουν να επιβιώσουν, να αγοράσουν μερικά τρόφιμα, φάρμακα και ότι άλλο χρειαζόταν. Αρκετοί, όταν πια δεν είχαν τίποτε άλλο να πουλήσουν οδηγήθηκαν ακόμα και στο να παρακαλούν τους Γερμανούς να τους στείλουν ως μετανάστες στην Γερμανία στα καταναγκαστικά έργα με ανταμοιβή ένα πιάτο φαγητό.
Φέρνοντας τις παραπάνω εικόνες του παρελθόντος στο σήμερα διαπιστώνουμε χωρίς καμία ιδιαίτερη δυσκολία πολλές ομοιότητες. Η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και τρία χρόνια υπό καθαρά οικονομική κατοχή και διεθνή εποπτεία. Ο ελληνικός προϋπολογισμός είναι δέσμιος των απαιτήσεων των δανειστών της χώρας. Ήδη το ένα τρίτο του ελληνικού πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας. Η ανεργία έχει εκτιναχθεί στο 25%. Οι πολίτες καταφεύγουν πάλι στην πώληση κοσμημάτων, ακινήτων και χρυσού στα περίφημα ενεχυροδανειστήρια που όλως περιέργως ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Αρκετοί έχουν πάρει ήδη τον δρόμο της ξενιτιάς προκειμένου να μπορέσουν να επιβιώσουν και με την ελπίδα να βρουν ένα καλύτερο αύριο. Η δημόσια Υγεία βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης. Η δημόσια Παιδεία διαρκώς υποβαθμίζεται και υποχρηματοδοτείται. Η ελληνική οικονομία εν γένει βρίσκεται στην πέμπτη χρονιά ύφεσης χωρίς κανένα σημάδι ανάκαμψης στο εγγύς μέλλον. Για άλλη μια φορά στην Ιστορία της Ελλάδας παρατηρούμε ότι η Ευρώπη βρίσκεται υπό την επικυριαρχία της αυταρχικής Γερμανίας που έχει επιστρέψει δριμύτερη και τα ζητά πλέον όλα. Ότι δεν μπόρεσε να πάρει στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο προσπαθεί να το κάνει τώρα με μοναδικό της όπλο την οικονομία. Αυτό είχε και ως μοναδικό στόχο η χτεσινή «επίσκεψη» της κας Μέρκελ στην Ελλάδα. Να εξασφαλίσει τις οικονομικές εκείνες συμφωνίες που θα της δώσουν στο πιάτο τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, τον ήλιο, τον αέρα, τα υπόλοιπα αεροδρόμια, τα λιμάνια, την εγκατάσταση γερμανικών εργοστασίων στην ελληνική επικράτεια σε περιβάλλον Ειδικών Οικονομικών Ζωνών.
Από ότι φαίνεται μετά και από τη συνάντησή της σε γνωστό πολυτελές ξενοδοχείο των Αθηνών με Έλληνες και Γερμανούς επιχειρηματίες μάλλον το κατάφερε και απομένουν τυπικές μάλλον διαδικασίες για το κλείσιμο του μεγάλου deal. Το έδαφος άλλωστε είχε προλειανθεί εδώ και αρκετό καιρό με αυτή την ακατάσχετη και παροιμιώδη «μετρολογία» μέσω των ΜΜΕ. Το φορολογικό καθεστώς για τις επιχειρήσεις θα γίνει ακόμα πιο ευνοϊκό, πιο «φιλικό», οι εργοδοτικές εισφορές θα μειωθούν ακόμα περισσότερο, οι εργασιακές σχέσεις έχουν ήδη σμπαραλιαστεί και αναμένεται να αλλάξουν έτι περαιτέρω για χάρη της «ανταγωνιστικότητας». Από την άλλη μεριά, η οικονομική και πολιτική ελίτ του τόπου όχι μόνο δεν αντιδρά μπροστά σε όλες αυτές τις εξελίξεις αλλά τις στηρίζει και μάλιστα μετά μανίας. Ένα ολόκληρο σύστημα, το οποίο είναι κατεξοχήν υπεύθυνο για την υπερχρέωση αλλά και τον μαρασμό της ελληνικής οικονομίας αλλά και του λαού διαβλέπει μέσα από αυτό το γενικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας τη μοναδική διέξοδο σωτηρίας του από τις δικές του αμαρτίες με αντάλλαγμα την ίδια την παραμονή του στην εξουσία με οποιονδήποτε τρόπο. Χαρακτηριστική άλλωστε είναι η παντελής έγνοια των κρατούντων για την ανεύρεση και παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων που μας έφτασαν μέχρι εδώ. Είναι το μόνο πράγμα που δεν ακούει κανείς στον δημόσιο διάλογο.
 Όποιος αναφέρεται άλλωστε σε τέτοια θέματα χαρακτηρίζεται με συνοπτικές διαδικασίες λαϊκιστής και λαμβάνει την τετριμμένη πια απάντηση «με αυτά θα ασχολούμαστε τώρα; Από εδώ και πέρα τι κάνουμε;». Πιθανότατα, αν άφηναν αυτές τις λίγες έστω ελεύθερες φωνές(ναι υπάρχουν και τέτοιες) να απαντήσουν θα λάμβαναν την εύκολη απάντηση. Τους ψάχνουμε(δεν είναι δα και δύσκολο να μάθουμε ποιοι είναι), τους βρίσκουμε, τους παίρνουμε τα πάντα πίσω και τους στέλνουμε να δουλέψουν οι ίδιοι με μισθό 300 ευρώ τον μήνα. Ίσως, λέμε ίσως, τότε θα καταλάβουν τι σημαίνει να φέρνεις τον εαυτό σου στη θέση αυτού για τον οποίο παίρνεις τόσο εύκολα κάποιες αποφάσεις τσακίζοντάς του την ζωή και τα όνειρα. Η χθεσινή επίσκεψη της Γερμανίδας καγκελαρίου πέρασε πια στις σελίδες της Ιστορίας. Καλώς ήρθε το μάρκο ζητώντας -μέσα σε αυτήν την λαίλαπα που απειλεί με αφανισμό την ελληνική κοινωνία- μια δημόσια δήλωση της Άνγκελας Μέρκελ ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ. Μόνο αυτό ζήτησε. Τίποτε άλλο. Ακόμα και σε αυτό όμως η «αγαπητή» τους Άνγκελα δεν ήταν γενναιόδωρη. Με ένα ελαφρύ και συνάμα πονηρό μειδίαμα ευχήθηκε να παραμείνουμε στο ευρώ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ για όσο ακόμα θα υπάρχει Ευρωζώνη. Αυτό που ούτε κατά διάνοια δεν περνάει από το μυαλό της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας έστω και ως υπόθεση εργασίας είναι ότι η Γερμανία πολύ σύντομα μπορεί να ανακοινώσει στους πολίτες της ένα χειμωνιάτικο πρωί και αφού έχει εξασφαλίσει αυτά που θέλει από τις χώρες του Νότου μια σύντομη αλλά γεμάτη σε περιεκτικότητα φράση: «Καλώς ήλθε το μάρκο!!!»

www.periodista.gr